|
11-10-2011 - opa's
Mijn opa betekent heel veel voor me. Hij zegt niet veel maar laat merken dat hij je een hele leuke kleindochter vind. Mijn andere opa praat juist veel te veel en is dominee geweest. Dat is (hoe vervelend ik het ook voor hem vind) vreselijk. Hij is ook nog eens blind en een beetje eenzaam. Hij is ook veel minder in je geïnteresseerd dan mijn andere opa.
Deze zomervakantie hoorden we dat mijn (de lieve) opa een tumor in zijn darmen had. Hij is 81 maar nog in een super conditie. En toen dat gebeurde zou ik op zeilkamp gaan. Ik was 2 dagen in zijn huis met de vriendin van mijn opa (mijn oma is op haar 70e aan een hersentumor overleden). Natuurlijk ben ik ook even naar het ziekenhuis gegaan om te kijken hoe het met hem was. Toen ik hem in het ziekenhuisbed zag liggen met allemaal slangetjes en zakjes enz. vond ik het vreselijk. Na die 2 dagen ging ik met mijn hoofd vol van mijn opa naar dat zeilkamp en hoopte dat alles snel weer goed zou zijn. De eerste avond dat ik daar was belde mijn moeder me over mijn opa. Het ging slecht met hem hij had ondanks de buikwond en dat hij niet meer goed kon eten er ook nog eens koorts bij gekregen. Mijn moeder klonk aan de telefoon heel moe en verdrietig. Pas de volgende ochtend hoorde ik dat mijn oudoom was overleden hij had een hartaanval gehad en was daaraan doodgegaan. Eigenlijk was het de vorige avond al gebeurd en daardoor was mijn moeder dus nog net iets pessimistischer dan anders. Gelukkig is het allemaal goedgekomen en de zeilweek was ook geweldig dus dat maakte het allemaal weer een beetje goed. Elke keer als ik mijn opa nu zie ben ik zo blij en bedenk ik me dat hij idd niet dood had kunnen en mogen gaan.
Nu is de opa van allebei de beste vriendinnetjes van mijn zusjes (die zijn ook weer zusjes) vanavond bewust overleden. Hij heeft voor n soort middeltje gekozen waardoor hij dood kan gaan. Dit kwam omdat hij al heel lang kanker had en heel erg veel pijn had. Hij wilde dit eigenlijk al langer.
Ook is de moeder van een meisje uit mijn klas aan kanker overleden terwijl het verholpen had kunnen worden maar ze niet wilden zoeken naar een tumor.
Het is vreselijk dat zij die mensen hebben verloren zij hadden ze nog heel lang nodig. Vooral het meisje uit mijn klas wat moet je zonder moeder? Nu heb ik geen idee hoe ik ze moet troosten terwijl ik daar zo'n behoefte aan heb. Want zij moeten ook weer kunnen lachen. Weten jullie hoe ik dit moet doen want als je bijv. : het spijt me van je moeder of zoiets zegt dan worden ze er juist weer aan herinnerd. En dat vind ik ook niet echt een ideale oplossing. Dus help me voor hen een oplossing te vinden.
Groetjes lotje.
Gepost door: Lotje15 op 11-10-2011 om 20:22
|
|
|